Fragile είναι ο τίτλος της έβδομης ατομικής έκθεσης της Βίκυς Γεωργιοπούλου που εγκαινιάστηκε στις 3 Απριλίου στην γκαλερί Sianti και θα διαρκέσει μέχρι τις 2 Μαΐου, σε επιμέλεια της Ήρας Παπαποστόλου.
Για μία ακόμη φορά ο ωμός ρεαλισμός των έργων της μας φέρνει αντιμέτωπους με σκληρές αλήθειες που είτε αποφεύγουμε να αντικρίσουμε είτε εξωραΐζουμε προκειμένου να γίνει βιώσιμη η συνθήκη της συνύπαρξής μας με αυτές.
Οι μικροί ηλικιακά ήρωες της Γεωργιοπούλου είναι οι μικρογραφίες των ενηλίκων. Αναπόδραστα ακολουθούν την προδιαγεγραμμένη πορεία που θα τους εξομοιώσει με αυτούς.
Άραγε υπάρχει ελπίδα;
Η Βίκυ Γεωργιοπούλου μίλησε στο Ex_posure.
Ένα σημαντικό μέρος της δουλειάς σου είναι αφιερωμένο στα παιδιά και στον κόσμο τους.
Σε ποιο βαθμό σχετίζεται η επιλογή αυτή με την πολύχρονη παρουσία σου στη δημόσια εκπαίδευση;
Η ιδιότητά μου ως εκπαιδευτικός δεν αποτελεί απλώς ένα επάγγελμα αλλά έναν ζωντανό, καθημερινό διάλογο που διαπερνά και διαμορφώνει τη ζωγραφική μου. Οι μαθητές μου γίνονται μοντέλα μου και πρωταγωνιστές των έργων μου, όχι ως συγκεκριμένα πορτρέτα, αλλά ως ρόλοι που υπηρετούν τις ιδέες μου.
Ο κόσμος τους, τα παιχνίδια, τα βιντεοπαιχνίδια, τα κινητά τηλέφωνα συνυπάρχουν με την αθωότητα και τα όνειρά τους δημιουργώντας μια πολύπλοκη πραγματικότητα που με επηρεάζει βαθιά. Η ενηλικίωσή τους, έρχεται μέσα από την φαντασία και τα έργα μου πιο γρήγορα αλλά και πιο αντιφατικά.
Τι νιώθεις ότι σου έχει προσφέρει η σχέση, η επαφή με τη δημόσια εκπαίδευση και τα παιδιά;
Η σχέση μου με τους μαθητές μου στο δημόσιο σχολείο ξεπερνά κατά πολύ τα όρια της διδασκαλίας και του βιοπορισμού. Αποτελεί μια βαθιά, ουσιαστική πηγή έμπνευσης που τροφοδοτεί διαρκώς τη ζωγραφική μου. Μέσα από την καθημερινή επαφή μαζί τους έρχομαι σε επαφή με έναν κόσμο αυθόρμητο, ειλικρινή και συχνά αντιφατικό, που με προκαλεί να παρατηρώ πιο προσεκτικά και να αισθάνομαι πιο έντονα.
Οι εμπειρίες, οι σκέψεις και οι συμπεριφορές τους μετασχηματίζονται σε εικαστικές ιδέες.
Μέσα από αυτούς, η τέχνη μου αποκτά μια διάσταση διαλόγου. Δεν είναι μόνο έκφραση, αλλά και ανταπόκριση σε μια ζωντανή πραγματικότητα που συνεχώς μεταβάλλεται και με καθορίζει.
Τα έργα σου στην πλειοψηφία τους καθρεφτίζουν τη χειρότερη εικόνα της κοινωνίας μας αλλά και της ανθρώπινης φύσης. Πιστεύεις ότι η ελπίδα έχει χαθεί ή μήπως είναι μια αυταπάτη;
Μέσα από τα ζωγραφικά μου έργα επιχειρώ να αποτυπώσω μια ζοφερή πραγματικότητα, όπου ο πόλεμος, η βία, η έμφυλη κακοποίηση, το μεταναστευτικό, η πείνα και η μοναξιά συνθέτουν έναν κόσμο εγκλωβισμένο σε αδιέξοδα και ιμπεριαλιστικές επιβολές. Οι μορφές μου κινούνται σε ένα “γκρίζο”, ασφυκτικό τοπίο, όπου το μέλλον μοιάζει αβέβαιο και δυστοπικό.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το ερώτημα της ελπίδας παραμένει ανοιχτό. Έχει πραγματικά χαθεί ή επιμένει να υπάρχει ως μια εύθραυστη, ίσως και απατηλή, δυνατότητα;
Τα έργα μου δεν δίνουν απαντήσεις, αλλά αφήνουν χώρο για αυτή την αμφιβολία να γίνει τροφή για σκέψη.
Ποια έκθεση που επισκέφθηκες τελευταία θα ήθελες να αναφέρεις; Μίλησε μας για αυτή.
Τον τελευταίο καιρό παρακολουθώ τη δουλειά της Γεωργίας Λαλέ, η οποία με αγγίζει, με δονεί συναισθηματικά και με προβληματίζει.
Έργα μου από την τρέχουσα ατομική μου έκθεση με τίτλο FRAGILE έχουν κοινά στοιχεία και συνομιλούν για την έμφυλη βία, τις γυναικοκτονίες και την πατριαρχία.
Η καλλιτέχνης χρησιμοποιώντας σεντόνια που έχουν δωριστεί από γυναίκες, μετατρέπει οικεία καθημερινά υλικά σε φορείς μνήμης και τραύματος, υπογραμμίζοντας ότι ο χώρος του σπιτιού εκεί όπου θα έπρεπε να υπάρχει ασφάλεια, γίνεται συχνά τόπος βίας και απώλειας.
Οι δράσεις της τονίζουν τη διαχρονικότητα του προβλήματος και φέρνουν στο προσκήνιο τη θέση της γυναίκας σε μια κοινωνία όπου ανισότητα και η βία παραμένουν βαθιά ριζωμένες.
Τα έργα της λειτουργούν έτσι ως ισχυρά πολιτικά και κοινωνικά σχόλια, που δεν επιτρέπουν τη σιωπή αλλά απαιτούν ορατότητα και αλλαγή.
Σε έναν μήνα περίπου εγκαινιάζεται η 61η Μπιενάλε της Βενετίας. Θα την επισκεφθείς;
Ποια είναι η άποψή σου για τη διοργάνωση και τον ρόλο της; Υπάρχει κάποια ελληνική συμμετοχή που ξεχωρίζεις διαχρονικά;
Θα ήθελα να επισκεφθώ την Μπιενάλε της Βενετίας γιατί μου προσφέρει την ευκαιρία να βιώσω τη σύγχρονη τέχνη σε όλες τις εκφάνσεις της και να παρατηρήσω πώς καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο διαχειρίζονται ζητήματα που συχνά απασχολούν και την δική μου δουλειά.
Η Μπιενάλε διαμορφώνει μια πολυφωνική αφήγηση για τον κόσμο, ενώ παράλληλα θέτει ερωτήματα γύρω από την ταυτότητα, τη μνήμη, τη βία και την εξουσία. Αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους θεσμούς σύγχρονης τέχνης παγκοσμίως και λειτουργεί ως πεδίο διαλόγου, όπου καλλιτέχνες από διαφορετικές χώρες παρουσιάζουν έργα που αντανακλούν τα κοινωνικά, ιδεολογικά και ιστορικά ζητήματα της εποχής τους.
Ξεχωρίζω την συμμετοχή του Γιώργου Χατζημιχάλη στην 51η Μπιενάλε το 2005 με το έργο “Νοσοκομείο” με το οποίο συγκροτεί ένα περιβάλλον όπου η απουσία γίνεται πιο ισχυρή από την παρουσία. Ο χώρος λειτουργεί ως μεταβατική ζώνη ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο, στη μνήμη και τη λήθη, την αναμονή και το τέλος. Τα κρεβάτια, ο εξοπλισμός, η ψυχρότητα του χώρου υποδηλώνουν το ανθρώπινο χωρίς να το δείχνουν άμεσα.
Τα έργα σου, από τη πρώτη σου ήδη ατομική έκθεση, φανερώνουν όσα σε θλίβουν, σε θυμώνουν, σε απογοητεύουν, σε αηδιάζουν, σε κάνουν να νιώθεις φόβο, ντροπή, αγανάκτηση, ανασφάλεια…
Μίλησέ μου για όσα σε κάνουν να νιώθεις χαρά, αισιοδοξία, ικανοποίηση, γαλήνη…
Μέσα από τα έργα μου προσπαθώ να αντιμετωπίσω την ένταση της πραγματικότητας και να κατανοήσω τα συναισθήματά μου. Ταυτόχρονα , ονειρεύομαι μια ζωή γεμάτη ελευθερία και απλότητα: να γυρίσω τον κόσμο με ένα βαν, να έχω υγιείς και ανθρώπινες σχέσεις, συντροφικότητα, ένα κατοικίδιο, και ισορροπία στην σωματική και πνευματική μου υγεία. Αυτά τα όνειρα γίνονται για μένα πηγή ελπίδας, έμπνευσης και κατεύθυνσης, ακόμη και μέσα σε έναν κόσμο που συχνά μοιάζει σκοτεινός.
Sianti Gallery
3 Απριλίου – 2 Μαΐου 2026